Ομπρέλες.
Βρέχει.
Δες πως το δάκρυ της βροχής
ξεπλένει
τις φλέβες των φύλλων
τα φτερά των πουλιών
τις σκονισμένες ομπρέλες.
Βρέχει.
Θα μπορούσαμε να είχαμε σμίξει
στη σιωπή των συναισθημάτων.
Aν οι ομπρέλες
δεν ήταν
για τους μοναχικούς.
Ο άλλος.
Θλιβερό. Να νιώθεις τόση μοναξιά
μέσα στο πλήθος.
Παρήγορο. Να ξέρεις πως
την ίδια μοναξιά
τη νιώθει και το πλήθος.
Πες πως δεν είσαι εσύ κι οι άλλοι.
Πες πως είσαι συ ο άλλος
που περπατάει μόνος
που πλαγιάζει μόνος
που συνωστίζεται μέσα στο πλήθος
μόνος.
Το σώμα της αγάπης.
Εντρύφημα στο σώμα της αγάπης
το σώμα σου.
Όταν δεν κατακλύζεσαι
από της μνήμης τους καταρράχτες.
Από ποια μολυσμένη πηγή κατάγονται
και σου θολώνουν τα μάτια;
Και πώς τα μάτια σε γελούν
και πίνεις βρόμικο νερό;
Κουβαλάς κι εσύ ένα δέντρο
με τις ρίζες
βαθιά χωμένες στο χώμα.
Ένα ξερό χειμωνιάτικο δέντρο.
Που απαιτεί
‘’ή θα με κάνεις ν΄ ανθίσω’’
και απειλεί
‘’ή θα με κουβαλάς ξερό’’.
Πίνεις το λασπωμένο νερό
που λιμνάζει στις ρίζες του.
Αγγίζεις τους ρόζους του
και γδέρνεις της αγάπης τις παλάμες.
Καμιά φορά στο φως μιας αστραπής
στεγνώνεις.
Τότε ας προλάβαινα να φωτογραφίσω
της αγάπης το σώμα.
Το γεφύρι.
Με κοιτάς
σαν να ψάχνεις αλλού.
Μέσα;
Πίσω; Σε κάποια παλιά ζωή;
Με εξουθενώνει αυτή η απόσταση.
Έλα, δεν έχουμε άλλο δρόμο
να διανύσουμε
από εκείνο το παλιό μονοπάτι.
Εκείνο το κακοτράχαλο με την άγρια φύση της αγάπης.
΄Εστρωσα γεφύρι με τις πλάτες μας
κι έκλεισα μέσα του την ψυχή μου.
Κι αν η άγνοια, πρωτομάστορα,
δεν αφήνει τα πόδια σου να το πατήσουν
εδώ είναι μονόδρομος
μόνο απ΄ αυτό το γεφύρι θα περάσεις.
Μύθοι γυμνοί.
Τώρα που μείνανε οι μύθοι μας γυμνοί
σα μαδημένα πουλιά
σ΄ ένα ταξίδι στο γνωστό μας άγνωστο
πλήρεις δέους και συνειδήσεως ταξιδεύουμε
εν πλήρει επιγνώσει
της προσωπικής μας αδυναμίας.
Καιρός ν΄ αναλογιστούμε πως δεν μας ανήκει
τίποτα
ίσως ούτε κι αυτή η αδυναμία.
Κι ίσως ετούτη να είναι η σωτήρια επίγνωση.
Για το ταξίδι μας καινούργια ρότα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου