Λίγα λόγια για μένα

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Είμαι μητέρα δύο παιδιών, πτυχιούχος της Νομικής και εργάστηκα στην Εθνική Τράπεζα.

        Έζησα και ζω σε γειτονιά, έπαιξα σε χωματόδρομους και η γιαγιά μου υπήρξε μια σπουδαία, ανώνυμη παραμυθού. Με τα παραμύθια της ήταν εκείνη που άνοιξε για μένα την πρώτη πόρτα της τέχνης. Της το χρωστώ. Αργότερα, όταν πια είχα μάθει να διαβάζω, μια δεύτερη πόρτα του μαγικού σπιτιού  άνοιξε με το πρώτο βιβλίο που διάβασα. Ήταν η ‘’Μελωδία της ευτυχίας’’. Λάτρεψα το διάβασμα, γιατί με ταξίδευε. Πήγα πολλά ταξίδια από τότε και κάποτε θέλησα να χαράξω και μόνη μου τη ρότα των δικών μου ταξιδιών. Έγραψα το πρώτο μου ποίημα στα δώδεκα και λίγο μετά ξεκίνησα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Ήταν για το Λόρδο Βύρωνα, αλλά γρήγορα το παράτησα. Αργότερα, στο γυμνάσιο, έκανα λογοτεχνική μετάφραση της Ιλιάδας και με την παρότρυνση και υπομονή του καθηγητή μας την απήγγελλα στο μάθημα. Δεν έπαψα ποτέ να γράφω ποίηση, μόνο που κρατούσα τα ποιήματα σε κλειδωμένα συρτάρια. Ωσότου κατανόησα πως τα κρυμμένα ποιήματα είναι κρυμμένος εγωισμός, πως η ανάγκη μου να τα μοιραστώ είναι μεγαλύτερη από το φόβο της απόρριψής τους. Τότε πήρα την απόφαση. Αποχώρησα από την Τράπεζα και κλείστηκα στο εργαστήρι του συγγραφέα. Ένα δωμάτιο με φως, πολλά βιβλία, παλιά γραφτά μου κι ένα κομπιούτερ. Πήρα να διορθώνω παλιά ποιήματα κι άρχισα να γράφω ένα μυθιστόρημα. Κάποιες φορές γράφω και στίχους.  

Το 2006 ολοκλήρωσα το πρώτο μου μυθιστόρημα, με τίτλο ‘’ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΚΛΕΙΔΙ’’ και προτού το δώσω για έκδοση, πληροφορήθηκα από το internet για το διαγωνισμό μυθιστορήματος που διοργάνωνε η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Έλαβα μέρος και πήρα το δεύτερο βραβείο. Τους ευχαριστώ. ΄Ηταν ιδιαίτερη χαρά για μένα, ήταν μια παρότρυνση να προχωρήσω.

 Το βιβλίο αυτό ακόμα δεν το έχω εκδώσει. Συνέχισα όμως με τα ποιήματα. Το 2008, την 21^η Μαρτίου, ημέρα της ποίησης(!), είδα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων την πρώτη μου ποιητική συλλογή, με τίτλο ‘’ΠΟΡΦΥΡΟ ΦΩΣ’’(Εκδόσεις Γαβριηλίδης). Η συλλογή απέσπασε καλές κριτικές, όχι δημοσιευμένες, αλλά με επιστολές προς εμένα, από ποιητές και πεζογράφους, όπως ο Νάσος Βαγενάς, ο Γιώργος Βέης, ο Στάθης Κουτσούνης, ο Γιώργος Ρωμανός, ο Μανώλης Πρατικάκης, η Μάρω Βαμβουνάκη και άλλοι. Ποιήματά μου καθώς και ένα διήγημά μου έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. 

Δεν ασχολήθηκα όμως με την προώθηση του βιβλίου μου, γιατί είχα ανάγκη να γράψω, δεν μου περίσσευε ο χρόνος. Κλείστηκα πάλι στο εργαστήρι μου και τελείωσα ένα δεύτερο μυθιστόρημα, μια δεύτερη ποιητική συλλογή και στίχους. Δόξα τω Θεώ, καλή σοδειά, αλλά δυστυχώς με πρόλαβε η κρίση.  

Σαν ένα χαλασμένο ρολόι στη μέση της πλατείας του κόσμου η Ελλάδα μας. Σταματημένο στο παρά πέντε. Ή θα χαθούμε ή θα αναστηθούμε. Οι Κινέζοι έχουν μια λέξη σύνθετη για την κρίση. Το πρώτο συνθετικό της είναι κίνδυνος, το δεύτερο ευκαιρία. Αν τη δούμε ως ευκαιρία για αξιοποίηση, ίσως ξεφύγουμε από τον κίνδυνο. Ίσως βγούμε πιο δυνατοί μετά απ΄ αυτό, αναστημένοι. Αλλά πώς αλλιώς, αν όχι με την πνευματικότητα; Και δεν είναι η τέχνη ένα μονοπάτι της; Δεν είμαι οικονομολόγος, για να προτείνω μια οικονομολογική, ασφαλή έξοδο από την κρίση. Άλλωστε πιστεύω πως δεν πρόκειται για μια στενά οικονομική κρίση, που αφορά μόνο τη χώρα μας, αλλά για μια κρίση ταυτότητας και αξιών παγκόσμια. Είναι καιρός να δούμε πού οδηγεί η πόλωση στο χρήμα, η απληστία, η άγνοια της πνευματικής μας υπόστασης. Καιρός να αναζητήσουμε τον εαυτό μας και τον άλλο άνθρωπο, τον διπλανό μας και τον όπου γης.

Γράφω για να εμβαθύνω στην ψυχή μου και για ν΄ αγγίξω τη δική σου. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω.

Ξέρω πως την ίδια τη στιγμή που γράφω παίρνω και την αμοιβή μου. Είναι η πληρότητα της δημιουργίας κι αυτό είναι ο μισός δρόμος. Εκεί, στα μισά του δρόμου, προσδοκώ να σε συναντήσω, συνοδοιπόρε αναγνώστη και να γράψουμε μαζί τα υπόλοιπα…