''Λάμπει μέσα μου εκείνο που
αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει.''
''Δεν εγεννήθηκα ν΄ ανήκω πουθενά
Τιμαριώτης τ΄ ουρανού κει πάλι
ζητώ ν΄αποκατασταθώ.''
''Κείνο το κάτι ανεξακρίβωτο που
υπάρχει
Παρ΄ όλα αυτά μέσα στο Μάταιο και
στο Τίποτα.''
''Η αλήθεια μόνον έναντι θανάτου
δίδεται.''
''Ένα κλειδί γυρίζει κι απ΄ τις
δύο μεριές ή που κλείνεσαι ο ίδιος
Ή που σ΄ όλους ανοίγεσαι. Μ΄
ανοιχτά παράθυρα πανιά.''
''Με την αγάπη
θα σηκώσουμε την απελπισία μας
απ΄ το αμπάρι του κορμιού.
Δεν είναι φορτίο για τη χώρα των
αγγέλων
η απελπισία.
Και προπαντός
ας μην αφήσουμε την αγάπη
να συνωστίζεται με τόσα
αισθήματα..''
''Είναι ρωγμή στο στήθος η
αγάπη.''
''Είμαι των άστρων ο σκύλος
με τα μάτια κοιτάζω ψηλά
με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη.''
''Μη λησμόνει την εγρήγορση.''
''Κι αν χιονίζει στο πνεύμα
κι αν κρυώνουν οι μεγάλες
ιδέες
ο κόσμος πρέπει να προχωρήσει.''
''Δάκρυα μη χαλνάς΄ όλοι ανήκουμε
στην ανάσταση.''
''Έχε όρους αιωνιότητας,
''Πού ΄ναι η αγάπη που κόβει τον
καιρό μονοκόμματα
στα δυο και τον αποσβολώνει;''
''κι είναι η σιγή τάσι αργυρό
όπου πέφτουν οι στιγμές''
''τον ξένο και τον εχθρό τον
είδαμε στον καθρέφτη''
''Δώσε μας, έξω από τον ύπνο, τη
γαλήνη.''
''Κι η ποίηση είναι σα ν΄ ανεβαίνεις
μια φανταστική σκάλα
για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό.''
''Χαμηλώστε
βάλτε τ΄ αυτί σας στον τοίχο
σ΄ όλους τους τοίχους του
κόσμου.''
''α, το ωραίο μυστήριο νά ΄σαι
μονάχος,
το μυστήριο νά ΄σαστε δυο ή το
μέγα μυστήριο
νά ΄μαστε όλοι.''
''Απ΄ όλα μπορείς να σωθείς
εκτός απ΄ τη νοσταλγία σου για
κάτι πολύ μακρινό
που δεν το θυμάσαι.''
''Και κάποτε θα τρομάξεις
όταν καταλάβεις ποιος είσαι.''
''τι άλλο η αμαρτία απ΄ το να μην
αγαπάς τον εαυτό σου.''
''γιατί ο θάνατος είναι πάντα η
συνέχεια ενός μεγάλου
ονείρου.''
''είμαστε ένοικοι της
ματαιότητας.''
''Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον
όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο.''
''Κύριε, αμάρτησα ενώπιόν σου:
ονειρεύτηκα πολύ. Έτσι
ξέχασα να ζήσω.''
''κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για
τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.''
''Ω, απέραντη νοσταλγία για κάτι
που ποτέ δεν ζήσαμε
Κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή
μας…''
''’θα ΄χουμε σε παλιό καθρέφτη
γνωριστεί
Κι έμεινε αυτό το ράγισμα στα
μάτια.''
''Θέλει κι η νύχτα μια γουλιά απ΄
το αίμα σου
Για να σαλπίσει τ’ άστρα της.''
''Το κλάμα σου καλώδιο΄ το πιάνω
με βρεγμένα χέρια.''
''Η μάνα μοναχή στο σπίτι
και τα παιδιά στις πολιτείες
το ένα γκαρσόνι το άλλο σωφέρ
το τρίτο μετανάστης.
-Θά ΄ρθω μανούλα νοικοκύρης
Με κούρσα κόκκινη και με γραβάτα.
-Θα ΄ρθεις παιδί μου μουσαφίρης
Με δυο βρυσούλες στα πικρά σου
μάτια.''
''Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα
Μαγιού σε χάνω,
Άνοιξη, γιέ, που αγάπαγες κι
ανέβαινες απάνω
Στο λιακωτό και κοίταζες και
δίχως να χορταίνεις
Άρμεγες με τα μάτια σου το φως
της οικουμένης.''
''κι ανθίζουμε εμείς
έμπιστοι κι ωραίοι
καθώς τα πλάσματα
την πρώτη ημέρα του Θεού
που δεν είχαν ρωτήσει κι
απορήσει.''
''Τόσο βαθύς κι ωραίος
τόσο μεγάλος έγινα
απ΄ την αγάπη σου
που δε δύνεσαι πια
να μ΄ αγκαλιάσεις.''
''Σηκωθήκαμε,
ξεσκεπάσαμε τους καθρέφτες,
κοιταχτήκαμε,
κι ήμασταν νέοι πριν από χιλιάδες
χρόνια, νέοι
ύστερ΄ από χιλιάδες χρόνια, γιατί
ο χρόνος και ο ήλιος
έχουν την ίδια ηλικία- την ηλικία
μας΄
κι αυτό το φως δεν ήτανε καθόλου
αντικατοπτρισμός
μα το δικό μας φως φιλτραρισμένο
μέσα απ΄ όλους τους θανάτους.''
''ίσως να μάθαινε πως κάθε κύκλος
έχει κι ένα κέντρο
(ή μήπως όλοι οι κύκλοι το ίδιο
κέντρο;)''
''Το ποίημα είναι
τ΄ αρνητικό της σιωπής.''
''και με φοβούνται στρατηγοί
δικτάτορες συνταγματάρχες βασι-
λιάδες στρατοδίκες
παρ΄ ότι δεν έχω στην κωλότσεπη
μπιστόλι
ούτε γροθιά σιδερένια
ούτε σουγιά να κόβω το ψωμί μου
ούτε μπαστούνι ούτε γεράκι
τίποτα τίποτα
πάρεξ ένα τρεμάμενο χαμόγελο
μπροστά στο θαύμα του κόσμου
που ετοιμάζουν οι πραγματικοί
επαναστάτες.''
''Σώμα περιφραγμένο-συστολή του
απείρου.''
''Τι ήσυχα που γκρεμίζεται μέσα
στην ποίηση ο χρόνος.''
''Στο διάφανο φτερό ενός εντόμου
μελέτησα τη γεωγραφία
της τέχνης.''
''Σκέφτομαι σημαίνει σκέφτομαι
τον θάνατο.''
''κι ο χρόνος
πάντοτε Κρόνος
κανίβαλος τρόμος''.
''και πάντοτε του ήλιου οι
απομείναντες
Οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με
φεγγάρι
Ψάξε καλά
Βρες τους, Ποιητή!
Κατάγραψέ τους προσεχτικά
Γιατί όσο παν και λιγοστεύουν
λιγοστεύουν.''
''κοντή βιολέτα
που είναι η ζωή…
Κι εγώ πού ΄χα σκοπό
να γύριζα να γύριζα
ολόκληρη Παράδεισο!''
''Είναι τα δάκρυα της γης που
κάνουνε τα γέλια της ν΄ ανθούνε.''
''- Ποια γλώσσα είν΄ η δική σου,
ω θάλασσα;
-
Η γλώσσα της αιώνιας απορίας.
-
Ποια γλώσσα είν΄ η δική σου
απάντηση, Ουρανέ;
-
Η γλώσσα της αιώνιας σιωπής.''
''Ο πόθος του
πουλιού νά ‘τανε σύγνεφο.
Μα πώς ποθεί το
σύγνεφο να ήτανε πουλί.''
''Τ΄ αστέρια δεν τα
νοιάζει να φανούν ωσάν πυγολαμπίδες.''
''Μη χάνεις τον
καιρό σου λουλούδια να μαζέψεις για να τά ΄χεις,
μα τράβα εμπρός,
γιατί λουλούδια θε ν΄ ανθούν σ΄ όλο το δρόμο σου.''
''Ο άνθρωπος
ρίχνεται στο θόρυβο για να πνίξει την ίδια
του κραυγή της
σιωπής.''
''νά ΄ναι η ψυχή μου που να βγει
στα ολάνοιχτα ζητάει, ή μήπως είναι του κόσμου η ψυχή που στην καρδιά μου για
να μπει την πόρτα της χτυπάει;
''Είμαι κ’ εγώ
μια μικρή λεπτομέρεια
μέσα στην τραγική
ιστορία του σύμπαντος.''
''Πέφτει και χάνεται βαθιά μου το
κενό.
Ή ανατέλλει ο ήλιος πάνω ή
βασιλεύει,
κάτω από φως ή από σκοτάδι δεν
περνώ.
Μέσα μου κάτι όλο το χώρο
κυριεύει.
Μες στης μεγάλης μου ψυχής τον
ουρανό,
η ουράνια σφαίρα σαν αστράκι
ταξιδεύει.''
''Δεν πρέπει την αλήθεια να την
λέει κανένας όπου τύχει.'
Νικηφόρος Βρεττάκος
‘’Ο κήπος υπαινίσσεται τόση ώρα
πως ζούμε σ΄ έναν κόσμο με
νόημα.’’
Γιώργος Βέης.
‘’Πάνω στα φύλλα
ο ήλιος μάς άφησε
τα χαϊκού του.’’
‘’΄Ηρθες μονάχος.
Θα φτιάξεις τον κήπο σου.
Μόνος θα φύγεις.’’
Τουμανίδης.
1:51 μ.μ. (Πριν από 11 ώρες)
